Algunos apuntes sobre narrativa digital | Consultoría artesana en red

Julen Iturbe y Alvaro Andión 4-5-012 describen en el post la utilidad del storytelling para la transferencia más sencilla y extensa de conocimiento y de experiencias 

Planteo una hipótesis: en todos los casos son redes de actores que ejercen el poder en sus respectivas áreas de influencia a través de las redes que construyen en torno a sus intereses. Al mismo tiempo propongo la hipótesis de la centralidad de las redes de comunicación para llevar a cabo el proceso de construcción de poder de cualquier red. También sugiero que la conexión de diferentes redes es una fuente fundamental de poder. Quién hace qué, cómo, dónde, y por qué mediante esta estrategia de interconexión multimodal es una cuestión que hay que investigar, no teorizar formalmente. La teoría formal sólo tendrá sentido cuando haya suficientes conocimientos relevantes.

Psicólogos de distintas Universidad denominan al fenómeno “fenómeno de transferencia del juego” (GTP) y se demuestra en el hecho de que existen momentos en la vida real en los que reaccionamos del mismo modo en que lo haríamos en un juego.

No se trata de algo sorprendente, según muchos neuropsicólogos: el cerebro está reconfigurándose de forma constante a sí mismo, creando esquemas y reglas de la repetición que se utilizarán más tarde para optimizar la forma en que nos manejamos en el mundo.

Además, el tema es más importante en la medida en que mejores tarjetas gráficas y pantallas más grandes, así como tecnologías tan realistas como Kinect convierten las experiencias en más inmersivas.

It took a century to double food production from 1820 levels to those in 1920. It took just 30 years to double it again, between 1920 and 1950. It took 15 years from 1950 to 1965, and 10 between 1965 and 1975. Food production has continued to grow exponentially as science and the demand for food has caused our agricultural industry to industrialize.

This drive and industrialization is necessary, actually. By 2050, the UN estimates, we’ll need to double our food production again to maintain projected population growth.

As of this writing, 681 books have been released in the past 30 days, with another 112 coming soon. In the first six months of 2011, more than 2,000 books on weight-loss were released.
Amazon.com lists nearly 20,000 books available for purchase on diets.

Blaming a medium or its creators for changing our minds and habits is like blaming food for making us fat.

…is that information is not requiring you to consume it. It can’t: information is no more autonomous than fried chicken, and it has no ability to force you to do anything as long as you are aware of how it affects you.

It’s not information overload, it’s information overconsumption that’s the problem. Information overload means somehow managing the intake of vast quantities of information in new and more efficient ways. Information overconsumption means we need to find new ways to be selective about our intake.

The mistaken concept of information overload distracts us from paying attention to behavioral changes.

“For 200 years the newspaper front page dominated public thinking. In the last 20 years that picture has changed. Today television news is watched more often than people read newspapers, than people listen to radio, than people read or gather any other form of communication. The reason: people are lazy. With television you just sit-watch-listen. The thinking is done for you.” —Anonymous memo, Nixon Presidential Archives Largely attributed to Roger Ailes, Nixon Campaign Staffer and now FOX News Chairman

It’s a new kind of ignorance epidemic: information obesity.

sociedad de la ignorancia (daniel innerarity)

Innerarity nos golpea de entrada con la primera frase de su obra “el conocimiento mas que un medio para saber, es un instrumento para convivir“. Su función mas importante no consiste en reflejar una supuesta realidad objetiva, adecuando nuestras percepciones a la realidad exterior, sino de convertirse en el dispositivo ardoroso a la hora de configurar un espacio democrático de vida común entre los seres humanos.

(…)

Para Innerarity nuestros principales problemas colectivos no son (como muchos queremos creer) problemas de falta de voluntad, de decisión o de inmoralidad. Se trata básicamente de fracasos cognoscitivos que tienen su origen en una organización deficiente del conocimiento desde el punto de vista de su legitimidad democrática.

Consideraciones de Alejandro  Piscitelli sobre “La inteligencia sobrecargada” de Sociedad de la democracia de Daniel Innerarity,

You can “crowdsource” wherever a crowd is gathered. The crowd itself needn’t be “wise” on the whole; but it’s useful to assemble a crowd that has within it sources of relevant intelligence. What do the members of a crowd have in common? A physical crowd can have no more than proximity, but our sense of the virtual crowd is that they share something more. A crowd that shares only membership at Twitter could be random, but when we crowdsource via Twitter, we’re usually addressing our particular slice of the crowd, which has affinity if only through their relationship to us as individuals, as part of our network.
(…)
Does crowdsourcing foster the emergence of community? Yes, where there’s incentive for conversation and learning, and where there’s real engagement. I think this depends on context and coordination.

Does it really tap collective wisdom? Does it nurture participants? It can benefit reputation, result in building new relationships. The best case is where resources are not wasted, and the terms and facts are crystal clear.

Happy Planet Index, wikipedia
la riqueza no da ni la sabiduría ni la felicidad
de lo que leía sobre capital p2p 

Happy Planet Index, wikipedia

la riqueza no da ni la sabiduría ni la felicidad

de lo que leía sobre capital p2p 

filosofitis:

Transferring knowledge into action (via University of Leeds)

filosofitis:

Transferring knowledge into action (via University of Leeds)

Ando lendo a tesis de López de Ayala, -o de ando non é literal en realidade leo sentada- quería dicir que atopo moi interesante o traballo. Elixiu a entrevista familiar como metodoloxía de investigación, e acho que con resultados espectaculares. Paréceme realmente brillante este traballo. Entre as conclusións: … a atribución social de unha maior competencia de uso ós nenos e mozos está subvertendo os tradicionais procesos de instrucción no seo da familia que se invirten dirixíndose agora en sentido ascendente, especialmente cara as nais. Os procesos de enseñanza e aprendizaxe na familia son moi intensos entre irmáns, potenciados polo alto grao de interacción fraterna, especialmente se son irmáns do mesmo sexo.

En relación ás estructuras de autoridade na familia, se tenemos en conta que a autoridade familiar se corresponde cun modelo de dominación lexítima que descansa sobre os coñecementos que otorga a experiencia, é plausible pensar que a incorporación das tecnoloxías da información e comunicación pode estar interferindo no proceso de estructuración das relaciones de autoridade da familia. Neste sentido, é probable que a creencia social de que as novas xeneracións son máis competentes no manexo destas tecnoloxías e teñen un maior coñecemento dos seus efectos que os adultos, sexa unha das causas desa resistencia dos proxenitores a crear normas ás que xa aludimos.